Πρίν λίγους μήνες ο Ιάσονας αποφάσισε να στήσει ένα ποδήλατο επιδόσεων

για προπόνηση και αγώνες.

Το FMo15 του άρεσε σαν σύνολο τεχνολογίας - σχεδιασμού και

μπήκε στην διαδικασία να το παραγγείλει.

Δεν γνωρίζαμε την συμπεριφορά του, μόνο σχόλια φίλων για την ενοχλητική

ακαμψία των συγγενικών μοντέλων της CUBE.

Αυτή η πληροφορία ήταν που κρατούσε τον ενθουσιασμό του Ιάσονα στα ύψη!

Νομίζω ότι ακόμα και τώρα που μοιράζονται τετραψήφια χιλιόμετρα

δεν έχει χάσει τον ενθουσιασμό του με αυτό το χαρακτηριστικό.

Χωρίς έντονες αιχμές είχα την δυνατότητα να περνώ απο το ένα επίπεδο στο

άλλο με πολύ μικρή απώλεια στις φόρμες.

Λευκό, μαύρο, ασημί και μπλέ ήταν πλέον στη θέση τους

μετά απο μια μαραθώνια βαφή που μας βοήθησε να βρούμε μέσα μας

τον γαλήνιο εαυτό μας και να μην εκφράσουμε βία προς το περιβάλλον

μας λόγω των απίστευτων ωρών, πισογυρισμάτων και λοιπών

εκνευριστικών που συνέβησαν.

Παράλληλα ο Ιάσονας έβρισκε περιφερειακά που κάλυπταν τις ανάγκες του

απο την Record 11S και την Chorus 11S.

Με την υπερπροσπάθεια που έκανε, στήθηκε ένα ποδήλατο δρόμου πολύ αποδοτικό

αρκετά οικονομικό για το επίπεδό του και σίγουρα μοναδικό μιας και

ακόμα και αν ήθελα θα ήταν αρκετά δύσκολο να φτιάξω ένα ίδιο.

Απο τα πρώτα carbon frameset που εμφανίστηκαν χωρίς επωνυμία, ήταν το FMoo1.

Κινούμενο ανάμεσα στα κορυφαία μοντέλα του Eddy Merckx και της Pinarello,

το FM001 έγινε ο κυματοθραύστης κριτικών και σχολίων άλλοτε απο

φόβο για το μερίδιο της αγοράς που θα μπορούσαν να καταλάβουν τα

"made in china" carbon πλαίσια και άλλοτε απο ενθουσιασμένους χρήστες που

σε αυτό βρήκαν ένα πρακτικό και οικονομικό carbon frameset.

Προσωπικά δεν μου άρεσε. Έχει πολλές καμπύλες και επίπεδα που μου έδιναν μια baroque αίσθηση που σε συνδιασμό με την ολικά carbon εμφάνιση με έκανε να βαριέμαι.

Βρέθηκε σε πολύ καλή τιμή και στο σωστό μέγεθος για τον Θέμη που του άρεσε και ήθελε να το σχεδιάσω αναδεικνύωντας το.

Στην αρχή τα έβαλα με την τύχη μου, θεωρώντας πως ότι και αν εφάρμοζα πάντα θα θύμιζε αντίγραφο Pinarello.

Tα στοιχεία που είχα για τον Θέμη ήταν το πάθος του για επίσημους ερασιτεχνικούς αγώνες αυτοκινήτων, στους οποίους τα πάει πολύ καλά και την αγάπη του για την αστρονομία.

Νομίζω ότι είναι εύκολο να αντιληφθεί καθένας μας ότι είχα μπλέξει. Για τα καλά.

Ξεκίνησα προσπαθώντας να "σπάσω" τις αναγνωρίσιμες γραμμές των μεγάλων εργοστασίων, θεωρώντας ότι είχα και μια καλή ευκαιρία

να δοκιμάσω το νέο μου ματ βερνίκι.

Η αναφορά στον χαρακτήρα και το χρώμα της Porsche GT3S απο τον Θέμη

βοήθησε αρκετά στην συνολική εμφάνιση του ποδήλατου αλλα και ταίριαξε με

την ακαριαία συμπεριφορά του όπως είδαμε όταν ολοκληρώθηκε.

Κόστισε πολλές ώρες μέχρι να καταλήξω στο προσχέδιο που θα εφάρμοζα

και μόνο τότε πήρα λίγο τα θάρρος, μιας και πλέον

ήταν ένα ποδήλατο που συμπαθούσα!

Η εκτέλεση του σχεδίου αποδείχθηκε το ίδιο επίπονη όπως και ο σχεδιασμός,

λόγο των επιπέδων και των καμπυλών που είχα αποφασίσει να κρύψω ή να αναιρέσω.

Η χρήση του ματ βερνικιού στα σημεία που φαίνεται το 3Κ carbon με ικανοποίησε αλλα

με κούρασε πολύ μιας και κάθε βήμα της εφαρμογής απαιτούσε πολύ

προσεκτικό "μασκάρισμα" μέχρι και το τελευταίο επίπεδο από γυαλιστερό

βερνίκι που χρησιμοποίησα στις επιφάνειες που έχουν χρώμα.

Το συνολικό αποτέλεσμα μας εξέπληξε ευχάριστα

ανταμείβοντας μας για την εργασία και το λογικό για το επίπεδο του κόστος.

Ο Θέμης πλέον έχει έναν ευγενή, καλοπροαίρετο και μοναδικό φίλο, αντίστοιχο

με τον ίδιο, που πραγματικά είναι ένας απολαυστικός χαρακτήρας που

με κάνει να ζηλεύω τους ανθρώπους που τον συναναστρέφονται.

Πόσο τυχερός μπορεί να αισθανθεί κάποιος που αναζητά ένα καθημερινό ποδήλατο, την ώρα που βρίσκει ένα ποδήλατο 30 ετών;..

Εκτιμώντας την αίσθηση του χειροποίητου σπορ ποδήλατου και επιδιώκοντας ένα ασφαλές καθημερινό ποδήλατο, ο Αργύρης κλήθηκε να ρισκάρει χρόνο και χρήμα σε ένα ποδήλατο που φαινομενικά θα απέτρεπε και τον πιό ενθουσιώδη φίλο του κλασικού.

Ξεκινώντας την εκτίμηση απο το εσωτερικό του σκελετού, είδαμε ότι ο χρόνος ήταν αρκετά ευγενικός με το συγκεκριμένο ποδήλατο, δίνοντας μας ελπίδες να συνεχίσουμε.

Το επόμενο βήμα ήταν να ελεγχθεί η γεωμετρία του, να διορθωθεί και να

αλλάξει ελάχιστα έτσι ώστε να μπορεί

να δεχθεί σύγχρονα περιφερειακά που

θα προσφέρουν ασφάλεια, λειτυργικότητα και

θα προσθέσουν σπορ χαρακτηριστικά σε αυτό.

Όταν πλέον ήταν ξεκάθαρο πως είχαμε ένα άρτιο και λειτουργικό frameset σαν βάση, ξεκίνησε η αναζήτηση του δημιουργού του.

Χρειάστηκε πολύ καιρός για να αναγνωριστεί και να επαληθευτεί

η καταγωγή του.

Πλέον μπορούσαμε να έχουμε αναφορές και κανόνες έτσι ώστε να διατηρηθεί το ύφος της εποχής του.

Καθαρίστηκε με προσοχή και προστατεύθηκε με σύγχρονες μεταλουργικές μεθόδους ενώ παράλληλα αυξήσαμε τα χαρακτηριστικά του στην προσπάθειά μας να αναιρέσουμε το πιθανό γέρασμα του μετάλου.

Ξεκινώντας την διαδικασία σχεδιασμού του, ήταν δύσκολο να φανταστούμε το χρόνο που θα κόστιζε η επιλογή χρωμάτων που θα ακολουθούσε τους κανόνες της εποχής του ενώ παράλληλα θα επέτρεπε να γίνει μέσο έκφρασης του νέου του αναβάτη.

Ένα χρόνο μετά την ανακάλυψη του το υπέροχο Romani, απο τα λίγα που κυκλοφόρησαν με την επωνυμία του δημιουργού τους, ήταν πλέον έτοιμο να δεθεί σύμφωνα με τις επιλογές του Αργύρη και να ξεδιπλώσει τον υπέροχο χαρακτήρα του.

Η πρώτη επαφή που είχαμε με το ολοκληρωμένο ποδήλατο, μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και οι συγκρίσεις που κάναμε με καινούρια ποδήλατα αυτής της σχολής μας επέτρεψε να το κοστολογίσουμε χρησιμοποιόντας τριψήφια νούμερα και ψάχνοντας αφορμές να το καβαλήσουμε άλλη μια φορά...

Προσωπικά χάρηκα πολύ γιατί η χρήση του συγκεκριμένου χρώματος βάσης

μπορούσε να καταστρέψει πολύ εύκολα το σύνολο, επιβάλοντας μου να φτάσω

στα άκρα για να διατηρηθεί η ισορροπία της εμφάνισης του.

Απολαμβάνω ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση όμως βλέποντας τον ενθουσιασμό του Αργύρη, πόσο πολύ του ταίριαξε το σύνολο που δημιουργήθηκε και πόσο τον

προκαλεί να είναι συνέχεια πάνω στη σέλλα.

Το απόγευμα ήταν μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσω άλλη μια φορά... Το φωτογραφικό φιάσκο του μεσημεριού έχανε έδαφος με την πτώση της θερμοκρασίας.