Μερικά ποδήλατα μου θυμίζουν τις

ντίβες της μουσικής.

Τραγουδούν μέχρι να φύγουν

από τη ζωή.

Σαν να σταμάτησε ο χρόνος στην πρώτη ωριμότητά τους. Λες και έμεινε 

αναλλοίωτο το πιο πετυχημένο τους άρωμα ... Διατηρούν στοιχεία ειλικρινή

και ορίζουν τις τάσεις της μόδας, διαφυλάττοντας ότι καλό είχε κάθε εποχή. Θα έλεγε κανείς ότι βλέπουν τον κόσμο από ψηλά με την χαρακτηριστική ισορροπία της απομόνωσης.

Δεν κρίνουν, επιλέγουν. Δεν πατρονάρουν, προτείνουν. 

Προσπαθούν να χαίρονται τις επιλογές τους, αδιάφορες για την κριτική που πιθανά θα δεχτούν .

Έτσι και το Colnago Mexico. Δημιουργήθηκε για να δώσει, όχι να πάρει. Σε μια περίοδο που σήμερα θα λέγαμε ρομαντική, τόλμησε να προτείνει τις επιλογές του και πέτυχε, όπως κάθε τι σχεδιασμένο με προσοχή και σεβασμό.

Βρέθηκε από το κατάστημα του Μιχάλη Κακλαμάνου κατά παραγγελία του

φίλου Μάκη.

Σκελετός - πιρούνι, σε καλή κατάσταση με αρκετά ταλαιπωρημένη βαφή.

Αρχικά ήταν βαμμένο με πέρλα στο χρώμα της μουστάρδας.

Όμορφο χωρίς αμφιβολία, όχι όμως τόσο προκλητικό όσο

ήθελε ο νέος της φίλος. 

Εξαρχής μου δόθηκε η ελευθερία επιλογής χρώματος και σχεδίου.

Ετοίμασα αρκετά σχέδια βαφής και πρότεινα τουλάχιστον 4 απο αυτά.

Η ξεκάθαρη εικόνα που είχε ο Μάκης για αυτό, λειτούργησε 

σαν παράγοντας ισορροπίας επιλέγοντας ένα απλό στην όψη σχέδιο στο μπλε

που με έχει κερδίσει τελευταία.  

Η επιλογή των περιφερειακών και το μοντάρισμα έγινε από το Μιχάλη. Παράγοντας ασφάλειας

για όσους τον γνωρίζουμε, βρήκε λύσεις με ποιότητα και ανέδειξε το ποδήλατο σε βαθμό να σταματά η κίνηση των αυτοκινήτων στο σημείο που τράβηξα τις φωτογραφίες.

Ακόμα και αυτή τη στιγμή, μου είναι δύσκολο να πιστέψω πόσο τυχεροί  ήμασταν με το χρώμα της ταινίας του τιμονιού.

Νόμιζα ότι θα δενόταν με κάποια πάνινη λευκή ταινία  που θα του έδινε έναν καθάριο και σπορ χαρακτήρα. Ο Μιχάλης όμως είχε άλλα κατά νου. Σε ένα κατάστημα που ξεπερνά τα 30 χρόνια παθιασμένης λειτουργίας δεν είναι παράξενο να βρεθεί μια

ολοκαίνουρια πλαστική Βenotto ταινία τιμονιού των αρχών του '80.

Πόσο πιθανό είναι όμως να είναι στους ίδιους τόνους με το μπλέ που

επέλεξα ανάμεσα σε δεκάδες άλλα;

 Ακόμα και η βροχερή μέρα που έτυχε να το φωτογραφίσω, δεν

κατάφερε να του στερήσει από τη αίγλη του.

Ελαφρύ και με νεύρο είναι έτοιμο πλέον να κάνει παρέα στο Μάκη και ικανό

για τουλάχιστον άλλα 35 χρόνια ζωής.

Μια φορά και έναν καιρό, στα δυτικά προάστια των Αθηνών, εκεί που άλλοτε

έβρισκες αμπέλια και ελαιώνες, γνωρίστηκαν ο Γιάννης και η Χριστίνα.

Η φύσις έλαμπε στο διάβα τους και τα πουλιά κελαηδούσαν κάθε φορά που βρίσκονταν μαζί...

Κανείς θνητός δεν τους ζήλευε και όλοι ξεφυσούσαν με αγαλλίαση κάθε φορά που επαλήθευαν

το δεσμό τους.

Τα ψάρια και οι χελώνες στα ποτάμια και τις λίμνες ακόμα ρωτούν με αγωνία τους περαστικούς:

--Ναι! τους απαντούν και εκείνα συνεχίζουν γεμάτα ελπίδα τη ζωή τους...

       

Ήταν ένα γλυκό ανοιξιάτικο απόγευμα όταν με πλησίασε ο Γιάννης .

Τα μάτια του έλαμπαν και είχε ένα αθώο χαμόγελο να γλυκαίνει το πρόσωπό του.

Πωωω... σκέφτηκα,  θέλοντας να τρέξω μακριά, να αλλάξω χώρα...

Με κατέβαλαν αισθήματα πανικού καθώς τον έβλεπα να ζυγώνει.

--Λοιπόν Τζων, το πήρα απόφαση! μου είπε χαμογελώντας...

Ένα ρίγος με διαπέρασε καθηλώνοντας με.

Ένα σμήνος παπαγάλων έφευγε για άλλη χώρα όσο ακόμα προλάβαινε και

ο θόρυβος που έκανε έμοιαζε σαν συμβουλή κάποιου σοφού που με προέτρεπε να ακολουθήσω...

    

Θέλοντας να δημιουργήσουμε ένα ποδήλατο που θα ήταν εργονομικά σωστό για την Χριστίνα,

χρειαστήκαμε χρόνο μιας και οι εκδόσεις περιφερειακών για έφηβους και ποδηλάτες μικρότερους

του 1.70m δεν βρίσκονται με την ευκολία που βρίσκεις τα πιο εμπορικά μεγέθη.

Μετά απο 2 διαφορετικά χρώματα με βάση την ματζέντα και 5 αν θυμάμαι καλά , σκούρα πράσινα

φτάσαμε στην εικόνα που περιέγραφε η Χριστίνα.

Το μικρότερο Michaello που έχω δει, φτιαγμένο στα μέσα του '90 απο τον Μιχάλη  Κάσπαρη

στην Θεσσαλονίκη είναι πλέον ολοκληρωμένο . Με αρκετά γρήγορη γεωμετρία 

και λεπτομέρειες κατασκευής όπως η θηριώδης μεσαία τριβή, μας έδωσαν ένα ποδήλατο

πολύ άκαμπτο αλλά και εξαιρετικά απορροφητικό στους κραδασμούς.

    

  Φέτος η άνοιξη έχει  όλα τα εχέγγυα για να οργιάσει

και ο  Άρης έχει κάθε λόγο να την ακολουθήσει.

Με τον κολλητό του να φεύγει από την χώρα ελπίζοντας σε
κάτι καλύτερο και το δικό του ποδήλατο

να περιμένει την εξέταση της ασφαλιστικής μετά

από ένα ατύχημα, ο Άρης βρήκε διέξοδο στο 

FR014 που είχε αγοραστεί σαν roubaix frameset

μένοντας κρεμασμένο για 2 χρόνια...

Όταν μου είχαν δείξει αρχικά το σκελετό μου θύμιζε το  

"the best of" απο την cinelli.

Η ομοιότητα του με το cento1 της wilier  έγινε 

αντιληπτή όταν λίγο αργότερα βρέθηκε ένα αντίστοιχο

στην παρέα.

Οι απόφαση να εφαρμόσω τα στοιχεία της wilier

δημιουργώντας μια αξιόλογη replica , ήρθε γρήγορα

για να καλυφθεί ο Άρης που ήταν ήδη

χωρίς ποδήλατο.

Επιλέχθηκαν τα βασικά στοιχεία με τρόπο που θα 

μπορούσαν να εφαρμόσουν στο frameset και στα

πλαίσια της ελευθερίας κινήσεων που μου δόθηκαν

δημιουργήθηκαν δευτερεύοντα και

διακοσμητικά στοιχεία.

Το πνεύμα δεν ήταν να δημιουργηθεί ένα αντίγραφο

της wilier.  Ήταν να δημιουργηθεί ένα ποδήλατο

σαν να το έχει σχεδιάσει εκείνη.

Αυτός είναι και ο λόγος που γεννήθηκε το

"μοντέλο" Gran Turismo.

   

Κατασκευασμένο monocoque από toray carbon 3Κ, δεν περιμέναμε τίποτα περισσότερο

από ένα αρκετά άνετο ποδήλατο με σπορ διάθεση.

Ο συνδυασμός του με τις Ksyrium SL του πρόσθεσε πολύ στις αντιδράσεις

και η παλιά Shimano Ultegra κρατά το επίπεδο του περιμένοντας την Sram Force

που θα είναι η οριστική του σειρά περιφερειακών.

Κουβεντιάζοντας πιθανά σχέδια βαφής σκεφτήκαμε

να χρησιμοποιήσουμε το όνομα του Ιάσονα σαν βασικό στοιχείο, κάτι που με

βοήθησε πολύ για να το σχεδιάσω.

Είμαι βέβαιος ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει 4 χρώματα

σε carbon σκελετό όταν ξεκινούσα τη βαφή ενθουσιασμένος...

Ένα απο τα βασικά μου ζητούμενα ήταν να "μεγαλώσω" το μήκος

του headtube για να έχει την "άνεση" ποιό μεγάλου μεγέθους.

Το υπόλοιπο ήθελα να είναι "δουλεμένο" χωρίς όμως να στερηθεί την

ησυχία που έχουν οι καθαρές φόρμες.

Χρησιμοποίησα πολύ ψυχρό λευκό, κάτι που

θα προβληματίσει σε πιθανό φρεσκάρισμα της βαφής, μου άρεσαν

όμως οι μαλακοί τόνοι που αντιγράφει απο το περιβάλλον του σε ημίφως

και η πορσελάνινη όψη στο φώς της ημέρας.