Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανακατασκευή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανακατασκευή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 28 Αυγούστου 2011
Romani Columbus SL, late 70s custom
Πόσο τυχερός μπορεί να αισθανθεί κάποιος που αναζητά ένα καθημερινό ποδήλατο, την ώρα που βρίσκει ένα ποδήλατο 30 ετών;..
Εκτιμώντας την αίσθηση του χειροποίητου σπορ ποδήλατου και επιδιώκοντας ένα ασφαλές καθημερινό ποδήλατο, ο Αργύρης κλήθηκε να ρισκάρει χρόνο και χρήμα σε ένα ποδήλατο που φαινομενικά θα απέτρεπε και τον πιό ενθουσιώδη φίλο του κλασικού.
Ξεκινώντας την εκτίμηση απο το εσωτερικό του σκελετού, είδαμε ότι ο χρόνος ήταν αρκετά ευγενικός με το συγκεκριμένο ποδήλατο, δίνοντας μας ελπίδες να συνεχίσουμε.
Το επόμενο βήμα ήταν να ελεγχθεί η γεωμετρία του, να διορθωθεί και να
αλλάξει ελάχιστα έτσι ώστε να μπορεί
να δεχθεί σύγχρονα περιφερειακά που
θα προσφέρουν ασφάλεια, λειτυργικότητα και
θα προσθέσουν σπορ χαρακτηριστικά σε αυτό.
Όταν πλέον ήταν ξεκάθαρο πως είχαμε ένα άρτιο και λειτουργικό frameset σαν βάση, ξεκίνησε η αναζήτηση του δημιουργού του.
Χρειάστηκε πολύ καιρός για να αναγνωριστεί και να επαληθευτεί
η καταγωγή του.
Πλέον μπορούσαμε να έχουμε αναφορές και κανόνες έτσι ώστε να διατηρηθεί το ύφος της εποχής του.
Καθαρίστηκε με προσοχή και προστατεύθηκε με σύγχρονες μεταλουργικές μεθόδους ενώ παράλληλα αυξήσαμε τα χαρακτηριστικά του στην προσπάθειά μας να αναιρέσουμε το πιθανό γέρασμα του μετάλου.
Ξεκινώντας την διαδικασία σχεδιασμού του, ήταν δύσκολο να φανταστούμε το χρόνο που θα κόστιζε η επιλογή χρωμάτων που θα ακολουθούσε τους κανόνες της εποχής του ενώ παράλληλα θα επέτρεπε να γίνει μέσο έκφρασης του νέου του αναβάτη.
Ένα χρόνο μετά την ανακάλυψη του το υπέροχο Romani, απο τα λίγα που κυκλοφόρησαν με την επωνυμία του δημιουργού τους, ήταν πλέον έτοιμο να δεθεί σύμφωνα με τις επιλογές του Αργύρη και να ξεδιπλώσει τον υπέροχο χαρακτήρα του.
Η πρώτη επαφή που είχαμε με το ολοκληρωμένο ποδήλατο, μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και οι συγκρίσεις που κάναμε με καινούρια ποδήλατα αυτής της σχολής μας επέτρεψε να το κοστολογίσουμε χρησιμοποιόντας τριψήφια νούμερα και ψάχνοντας αφορμές να το καβαλήσουμε άλλη μια φορά...
Προσωπικά χάρηκα πολύ γιατί η χρήση του συγκεκριμένου χρώματος βάσης
μπορούσε να καταστρέψει πολύ εύκολα το σύνολο, επιβάλοντας μου να φτάσω
στα άκρα για να διατηρηθεί η ισορροπία της εμφάνισης του.
Απολαμβάνω ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση όμως βλέποντας τον ενθουσιασμό του Αργύρη, πόσο πολύ του ταίριαξε το σύνολο που δημιουργήθηκε και πόσο τον
προκαλεί να είναι συνέχεια πάνω στη σέλλα.
Σάββατο 9 Ιουλίου 2011
GIOS Super Record, Columbus SL 1979
To Super Record της Gios έφερε τίτλους και διακρίσεις όταν εμφανίστηκε, κυρίως εκμεταλευόμενο την γεωμετρία του.
Ερχόμενο απο την σχολή του Τορίνο, εισήγαγε μηχανουργικά διαμορφομένα
τμήματα που πολλοί κορυφαίοι κατασκευαστές δεν κατάφεραν να εντάξουν
στην παραγωγή μέχρι το πέρας της κυριαρχίας των ατσάλινων σκελετών στους αγώνες.
Η αρχική επένδυση του GIOS στο σχεδιασμό και ο "χαρακτήρας" που διατήρησε μέχρι
τις αρχές του 1990, προσφέροντας τα ποδήλατα του μόνο στο χαρακτηριστικό
"GIOS" μπλέ, του επιφύλασε μια νέα ζωή εμπορικά...
Στα τέλη των 90s ο κόσμος της μόδας σε Ν. Υόρκη και Μιλάνο, ανακάλυψε
ξανά την λειτουργική απλότητα των GIOS εκτινάσοντας τις τιμές τους στα όρια
των εξαιρετικά συλλεκτικών.
Φαινομενικά απλή σαν βαφή, στα πρότυπα του εργοστασίου όμως που επιτρέπουν ελάχιστες διορθώσεις, με μικρές επισκευές μηχανουργικού χαρακτήρα, φτάσαμε στο 98% της αρχικής του κατάστασης, υπολογίζοντας ότι δεν αφαιρέθηκαν το σήμα και τα "κέρματα" του GIOS στο πιρούνι.
Ο φίλος Λεωνίδας το περιμένει να ωριμάσει για να του προσθέσει τα γνήσια αυτοκόλητα και να ξεκινήσει το μοντάρισμα των περιφερειακών του.
Προσπάθησα πολύ να αποδώσω το υπέροχο μπλέ που χρησιμοποιεί ο GIOS στις φωτογραφίες.
Δυστυχώς είναι αδύνατο να συμβεί με τις γνώσεις που έχω και τα μέσα που διαθέτω αλλα πιστεύω ότι θα έχετε μια καλή γεύση απο αυτό το πολύ ζωντανό μπλέ.
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011
Rossin Columbus SL 1983
Την πρώτη φορά που είδα αυτό το
υπέροχο Rossin σκέφτηκα αν αξίζει
τον κόπο να αναπαλαιωθεί...
Το ποδήλατο-σύντροφος του Σωτήρη για πολλά χιλιόμετρα με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδoς, περίμενε υπομονετικά, ξεχασμένο σε κάποια αποθήκη του μαγικού
νησιού των Φαιάκων.
Ο θαλασσινός αέρας και η υγρασία κατάφεραν να το σημαδέψουν αρκετά, αφαιρώντας συχνά δέκατα του χιλιοστού απο τις όμορφες μούφες του.
Καθαρίστηκε επιμελώς απο τις νυφάδες του καμμένου πλέον χρώματος που είχε και την σκουριά.
Ακολούθησε απολάδωση και χρωμίωση στο σύνολό του στην προσπάθεια να το κρατήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο υγειές και ανθεκτικό στο δύσκολο για τα μέταλα κλίμα της Κέρκυρας.
Ο πολύπειρος κος Μανώλης υπερέβαλε εαυτόν αναλύοντας το χρωματικό δείγμα που είχαμε στην προσπάθειά του να βρεί τον πραγματικό τόνο που είχε απο το εργoστάσιο κατασκευής στα μέσα του '80.
Απο καθαρή τύχη βρέθηκαν τα γνήσια αυτοκόλητα του εργοστασίου και του τύπου των σωληνών.
Η άψογη κατάστασή τους με ώθησε
να τα τοποθετήσω κάτω απο το βερνίκι, επιδιώκοντας μεγαλύτερο χρόνο ζωής για αυτά.
Μια λεπτομέρεια που την μετάνιωσα αργότερα γιατί στην ουσία έβαλα σε μεγάλο ρίσκο το σύνολο της βαφής...
Ότι καλύτερο (και πιό δύσκολο) σαν υλικό χρησιμοποιήθηκε σαν υπόστρωμα της βαφής, ανεβάζοντας το συνολικό βάρος περίπου 20γρ.
Σίγουρα όχι θεμιτό για ένα σπορ ποδήλατο, απαραίτητο όμως για την ηλικία του συγκεκριμένου.
Μετά την χρονοβόρα προετοιμασία, το βασικό χρώμα έπεσε σαν ανοιξιάτικο φόρεμα στο σκελετό χαρίζοντάς μου ελπίδες και κάνοντας μου οικεία την περίοδο της παιδικής μου ηλικίας απο μια άλλη σκοπιά.
Τα αυτοκόλητα εφάρμοσαν πολύ
δύσκολα και με πολλές μετατροπές, κάτι που φαντάζομαι ότι ήταν ρουτίνα για την γραμμή παραγωγής του αλλα πολύ "θρασύ" σε σχέση με το σεβασμό που έχω για την προέλευση και την ηλικία τους.
Το βερνίκι διαμορφώθηκε με βάση την αντοχή και όχι την απόλυτη γυαλάδα.
Η σχέση του με τα αυτοκόλητα όμως μόνο αρμονική δεν ήταν παρά
την πολύ συγκεκριμένη τεχνική που ακολούθησα για μην υπάρξει πρόβλημα.
Ενώ όλα έδειχναν ότι πάνε καλά, αντέδρασε η κόλα απο τα αυτοκόλητα δύο ημέρες μετά την εφαρμογή, δημιουργόντας σφάλματα που μου κόστισαν πολύ σε άγχος και εργατοώρες για να διορθωθούν.
Φτάνοντας στην ολοκλήρωση και έχοντας περάσει πολύ όμορφες και πολύ δύσκολες στιγμές κατα την διαδικασία, αποφάσισα ότι θα ξεπέρναγα για μιά ακόμη φορά τον χρόνο παράδοσης με σκοπό να "ωριμάσει" σε ελεγχόμενο περιβάλλον και να μπορώ να ξαναεπέμβω αν έπρεπε.
Οι εβδομάδες πέρασαν και η ωρίμανση πήγε καλά!
28 χρόνια μετά, ο νεαρός Παύλος, γιός του Σωτήρη, θα έχει την δυνατότητα να πάρει μια γεύση απο την τεχνολογία και την αισθητική που συντρόφευσαν τον μπαμπά του σε νεαρή ηλικία και αν δείξει τον απαραίτητο σεβασμό, να έχει ένα απολαυστικά λειτουργικό κειμήλιο απο μια ρομαντική εποχή που πολύ δύσκολα θα επιστρέψει...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)